Στις 02 Απριλίου 2026, ημέρα Παρασκευή, πραγματοποιήθηκε η τελετή και η τοποθέτηση της Χρονοκάψουλάς μας στον κήπο του σχολείου. Επρόκειτο για την κατακλείδα μιας σειράς δράσεων που υλοποιήθηκαν φέτος στο 2ο Πρότυπο Γυμνάσιο Τρίπολης με θέμα τη διαθεματική προσέγγιση της έννοιας του χρόνου.
Οι μαθητές και οι μαθήτριες κλήθηκαν να γράψουν γράμματα προς τους μαθητές του μέλλοντος, στα οποία αποτύπωσαν σκέψεις, εμπειρίες, προσδοκίες και προβληματισμούς για τον κόσμο και την κοινωνία. Από κάθε τάξη επιλέχθηκαν αντιπροσωπευτικά δείγματα, τα οποία τοποθετήθηκαν στη Χρονοκάψουλα. Στη Χρονοκάψουλα επίσης τοποθετήθηκε το λεύκωμα φωτογραφιών με τίτλο “ Η πόλη μας, το σχολείο μας και εμείς” το οποίο δημιούργησαν οι μαθητές και οι μαθήτριές μας, φωτογραφίες και βίντεο από τις διάφορες δράσεις μας σε ψηφιακή μορφή, καθώς και επιστολές του Διευθυντή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Αρκαδίας και της Αντιδημάρχου Πολιτισμού Τρίπολης.
Την τελετή παρακολούθησαν ο Διευθυντής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Αρκαδίας, η Αντιδήμαρχος Πολιτισμού της πόλης μας, γονείς και κηδεμόνες καθώς και το σύνολο των μαθητριών και μαθητών του σχολείου. Η τελετή αποτέλεσε μια συμβολική και συγκινητική στιγμή για τη σχολική κοινότητα, καθώς ανέδειξε τη διαχρονική συνέχεια της εκπαίδευσης και τον ρόλο του σχολείου ως φορέα μνήμης, πολιτισμού και αξιών.
Ευχαριστούμε ιδιαίτερα τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, τον Δήμο Τρίπολης και τις τοπικές επιχειρήσεις MELIS BLOCK και ΑΓΡΟΕΦΟΔΙΑ ΤΡΟΥΠΗΣ για την αμέριστη αρωγή τους.
Ακολουθεί ένα μικρό απόσπασμα από το κείμενο που διαβάστηκε από μαθητές κατά τη διάρκεια της τελετής καθώς και στιγμιότυπα από την τοποθέτηση της χρονοκάψουλας στον κήπο του σχολείου:
“...Η πράξη της ταφής συμβολίζει την εμπιστοσύνη στο μέλλον. Πιστεύουμε ότι ο κόσμος θα συνεχίσει να προχωρά, ότι οι νέες γενιές θα διαβάσουν τα λόγια μας, θα δουν τα πρόσωπά μας, θα ακούσουν τις φωνές μας και θα νιώσουν ότι δεν είναι μόνες τους στον χρόνο. Ότι πριν από εκείνες υπήρξαν άλλοι μαθητές που ονειρεύτηκαν, που ανησύχησαν, που πίστεψαν σε έναν καλύτερο κόσμο.
Ο χρόνος μάς ξεπερνά, αλλά τα ίχνη που αφήνουμε μέσα σε αυτόν έχουν σημασία!
Σήμερα, λοιπόν, δε θάβουμε απλώς ένα κουτί με γράμματα, φωτογραφίες και βίντεο. Φυτεύουμε μια υπόσχεση.
Μια υπόσχεση συνέχειας!
Μια υπόσχεση μνήμης!
Μια υπόσχεση ελπίδας!”
